و بايد از كسانى باشد كه در روان گردانيدن كيفرها نرمى و سستى بر او چيره نشود و از گردن زدن و تازيانه كوفتن بىتاب نگردد . و بايد در زمينه دانش و ديگر زمينه هائى كه با نگرش به آنها ميان دو تن برترى مىگذاريم از برجسته ترين توده به شمار آيد مگر پيش انداختن آن كه برتر است ، با مانعى برخورد كند كه آن هنگام بر گماشتن كهتران روا خواهد بود و هرگز هم نيازى نيست كه دامنش از همهء گناهان پاك بوده نهانىها را بداند يا در سواركارى و دليرى از همه برتر باشد يا تنها از ميان هاشميان - و نه ديگر تيره‌هاى قريش - برخيزد . در ص 185 مىنويسد : اگر گويند : آيا مردم به دانش امام و روشنگرى گوشه اى از آن - كه تنها ويژهء او باشد - نيازى دارند ؟ و نيز به اينكه او بيايد و آنچه را دانش ايشان در نمىيابد آشكار سازد ؟ پاسخ مىدهيم نه ، زيرا او و آنان در آگاهى از آئين و در برابر فرمان آن يكسانند ، اگر بپرسند پس امام را براى چه مىگماريد ؟ مىگوئيم براى همان چه پيشتر ياد كرديم از : سازمان دادن سپاهيان ، پاسدارى مرزها ، باز داشتن بيدادگران ، دادن داد ستمديدگان ، روان گردانيدن كيفرها ، بخش كردن درآمدها ميان مسلمانان و وا داشتن آنان به ديدار از خانهء خدا و به جنگ با دشمنان . اين است خواست ما از بر گماشتن و روى كار آوردن او . و اگر يكى از گامهاى اين راه را درست نرفت يا شيوه‌ها را از جاى بگردانيد ، توده پشت سر وى هستند تا او را به شاهراه كشند و به آنچه بايستهء او است وادار سازند . در ص 186 مىنويسد : تودهء كسانى كه خدا را با ويژگىهائى همچون آدميان مىشناسند و به حديثها پشتگرمند گويند امام از سمت خود بر كنار نمىشود هر چند تبهكارى و ستمگرى كند - چه دارائىهاى مردم را با زور بربايد يا آسيبى به پيكر ايشان برساند يا جان بيگناهان را بستاند و آنچه را از اين و آن است تباه ساخته كيفرها را روان نگرداند . كه به هيچ روى نبايد بر او شوريد